هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر

هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
1398/05/03

هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر
هنر بازیافت یا بازیافتِ هنر

زمانی که «کریستینا کیم» با نام دوسا در میانه دهه 80 آغاز به کار کرد، کلماتی مانند بازیافت، کار دست و استفاده مکرر جایی در صنعت مد نداشت. امروزه طراحان مد و زیبایی، استارت آپ‌ها و کمپانی‌های آرایشی بهداشتی به این مفاهیم اهمیت بیشتری می‌دهند و در این راستا در رسانه‌ها فعالیت دارند. در مقابل، 20 سال فعالیت کیم در زمینه رنگ‌رزی پارچه، جمع‌آوری پارچه‌های ارگانیک از هند، و بازیافت پارچه‌های پوشاک و تبدیل آنها به گنجینه‌های منحصربفرد باعث شده است که در این زمینه از دیگران و حتی زمان حاضر پیشی بگیرد.

 

او می‌گوید: من همیشه به متریال علاقه مند بودم. حدود سال 1990 در حین کار متوجه شدم که پارچه‌های ظریف و دست دوزی شده برایم ارزشمند هستند. سپس با خودم فکر کردم که باید برای دوزندگان آن احترام قائل شد و به جای دور ریختن زحمت و هنر آنها از اضافات و یا حتی با بازیافت دوباره، پارچه‌ها را مورد استفاده قرار داد. او و تیمش در نیویورک و لس‌آنجلس به جمع‌آوری تخته‌های پارچه، سمپل‌های قدیمی و تکه‌های پارچه از کارگاه‌ها می‌پردازند و با سیستم مشخصی آنها را تقسیم بندی و طبقه بندی می کنند تا به روبالشی، زیورآلات و اگر قطعات پارچه‌ها کافی باشد حتی به پوشاک تبدیل شوند. کیم با اشاره به قطعات ریز پارچه روی گردنبندش از نسل چهارم بازیافت پارچه صحبت می‌کند: ابتدا پارچه‌های باقی مانده را برای تولید پوشاک برش می‌دهیم، سپس برای رو بالشی و سپس برای زیورآلات و حتی برای پر کردن داخل دست سازه‌های خودمان.
 
در سال‌های گذشته کیم برای گسترش کانسپت کار خود در مقیاس بالاتر راهی یافت و در 2016 نمایشگاهی از قطعات پارچه به راه انداخت. «نمایشگاه پارچه‌ها و بازیافت خلاقانه» در موزه گالری کوپراسمیت با تمرکز بر چرخه عمر «جمدانی» یا همان پارچه سنتی ساری از بنگال غربی است و چگونگی استفاده دوباره «دوسا» از قطعات بریده شده آن. بعد از اجرایی موفق این نمایشگاه به دانشگاه واشنگتون منتقل شد. سپس قرار بر این بود که به موزه هنری پالم اسپرینگ برود که موزه کوپر تصمیم گرفت این مجموعه را به کالکشن دائمی اش اضافه کند. 
 
به همین بهانه کیم برای پر کردن جای خالی آیتم‌ها تصمیم به طراحی دوباره گرفت تا در نمایشگاه سوهو رونمایی شود. او در این باره می‌گوید: قصدم ابداع محصولاتی با هویت مجزا از برند دوسا است چون بیشتر به آرزوهای شخصی من مرتبط است. اما با این حال تفاوت چندانی بین آثار هنری و تولید لباس وجود ندارد چون در هردو طراحی مشترک است و حتی گاهی طراحی لباس هنر محسوب می‌شود چون بیشتر از یک عدد از آن تولید نخواهد شد!
 
هنگامی که لباس‌های دست دوز دوسا برای مشتریانش هنر پوشیدنی محسوب می‌شود محصول منحصر بفرد دیگر او این هنر جادویی را بر تن دیوارهای خانه می‌پوشاند. با الهام گرفتن از پالم اسپرینگ کیم با همکاری تیم هنرمند و با دقتش در کلکته به خلق تکه دوزی‌هایی با طرح گیاهان پرداخته است. منظور از گیاه گونه‌هایی از کاکتوس‌‌ها نظیر کالیفرنیا پاپی و کاکتوس گوش خرگوشی و... می‌باشد. این تکه دوزی‌ها در نهایت ظرافت دوخته می‌شوند و شبیه نقاشی هستند. تشخیص این هنر از نقاشی از روی تصاویر کامپیوتری مشکل است و دیدن آنها از نزدیک لطف دیگری دارد. کیم تونالیته رنگی جالبی از تکه‎های پارچه تهیه می‌کند و سعی دارد قطعاتی را انتخاب کند که به طبیعت واقعی اثرش بسیار نزدیک باشد. برای مثال از دوخت‌های بخیه‌ای ضربدری به‌عنوان خارها و تیغ‌های کاکتوس استفاده می‌کند.
بر روی میز چوبی استودیو انبوهی از تولیداتی وجود دارد که ممکن است تصور کنید سبزیجات تازه و واقعی هستند! اما با دقت بیشتر متوجه می‌شوید که این گوجه فرنگی‌ها و فلفل‌ها همگی پارچه‌ای هستند و با دقت بسیاری دوخته شده‌اند.
 
درست وسط استودیو شما با اثر اصلی و با شکوه مواجه می‌شوید. تابلویی که با یک ساری سپید پوشیده شده است و روی آن با پارچه گلدوزی و تکه دوزی انواع گیاهان انجام شده است. این کار پر زحمت حامل پیام است: شکوه کار دست، تولید زباله صفر و استفاده از ابزار طبیعی. در این استودیو کتابچه‌های میهمانان نیز از الیاف طبیعی و برگ‌های گیاه آگوا ساخته شده و پرده های ورودی نیز از روزنامه های پیچیده در یکدیگر ساخته شده است.
 

 

نظرات:

loader
© کلیه حقوق و محتوای این سایت متعلق به گروه مهندسی باران می باشد طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی توسط توسعه فناوری اطلاعات اینتک